Terapia czaszkowo-krzyżowa

Terapia czaszkowo - krzyżowa

Terapia czaszkowo - krzyżowa jest techniką pracy manualnej wywodzącą się z osteopatii. Polega na ułożeniu dłoni kolejno w kilku miejscach, najczęściej na potylicy, na kości krzyżowej, na klatce piersiowej, w obrębie przepony. Praca opiera się o nacisk tak lekki, że pacjenci opisują go jako „samo położenie rąk". W piśmiennictwie tej metody podaje się rząd wielkości kilku gramów, czyli mniej niż ciężar monety.

Zabieg wykonywany jest w pozycji leżącej, w ubraniu, w ciszy. Nie ma w nim mobilizacji stawów, pozycji wymuszonych ani nacisku, który mógłby sprawić ból. Pacjenci najczęściej opisują sam zabieg jako głęboko odprężający. Założenie, na którym metoda została zbudowana, mówi o wyczuwalnym rytmie płynu mózgowo-rdzeniowego i o mikroruchomości struktur czaszki oraz kości krzyżowej.

Skąd wzięła się ta metoda

Podwaliny położył amerykański osteopata William Garner Sutherland, który od początku XX wieku zajmował się ruchomością kości czaszki. Współczesną, rozpowszechnioną postać nadał metodzie John E. Upledger - lekarz osteopata, prowadzący w latach 1975–1983 badania nad nią na Michigan State University, a w latach 80. założyciel Upledger Institute. Pracuję właśnie w tym nurcie: mam za sobą dwa stopnie szkolenia tej szkoły.